Główne zasady wiosennego dokarmiania pszczół
Wiosną pszczoły dokarmia się rzadkim syropem cukrowym w proporcji jeden do jednego, gotowymi syropami inwertowanymi lub stałym ciastem cukrowo-miodowym. Rodzaj podawanego pokarmu musi być ściśle dopasowany do aktualnych warunków pogodowych oraz kondycji rodziny pszczelej po zakończonej zimowli. Niskie temperatury wymagają stosowania pokarmów stałych, natomiast wyższe pozwalają na użycie płynów.
Zasadniczym celem wczesnowiosennego podkarmiania nie jest tworzenie potężnych zapasów na resztę sezonu, lecz stymulacja rozwoju rodziny i zapobieganie głodowi. Podanie nawet niewielkich dawek węglowodanów naśladuje naturalny dopływ wczesnego nektaru do gniazda. W ten sposób pszczelarz daje owadom sygnał do zintensyfikowania prac i zwiększenia ilości wychowywanego w plastrach czerwiu.
Przed przystąpieniem do podawania jakichkolwiek odżywek, konieczne jest przeprowadzenie wnikliwego przeglądu i dokładne ocenienie ilości pokarmu pozostałego w ramkach. Bezpieczna ilość zapasów gwarantująca przetrwanie ewentualnych załamań pogody to około pięć do siedmiu kilogramów na jedną rodzinę. Jeśli poziom ten drastycznie spada, interwencja pasieczna staje się absolutnie niezbędna i ratuje owady.
Syrop cukrowy jako podstawowy pokarm płynny
Syrop cukrowy przygotowany z czystego cukru buraczanego i wody pozostaje najpopularniejszym środkiem do wiosennego podkarmiania pobudzającego. Do celów stymulacyjnych przygotowuje się roztwór rzadki, zazwyczaj w proporcji jedna miara cukru na jedną miarę wody. Taka koncentracja idealnie naśladuje gęstość naturalnego nektaru z pierwszych wiosennych kwiatów, co doskonale aktywizuje robotnice ulowe.
Rozpuszczanie sacharozy wymaga użycia ciepłej wody, jednak płynu nie należy gotować, aby uniknąć szkodliwej dla owadów karmelizacji cukru. Gotowy roztwór musi całkowicie przestygnąć przed podaniem, a jego optymalna temperatura powinna oscylować w granicach temperatury pokojowej. Gorący płyn mógłby poparzyć układ pokarmowy pszczół lub spowodować poważne uszkodzenia delikatnych podkarmiaczek w ulu.
- Używaj wyłącznie białego, rafinowanego cukru buraczanego najwyższej dostępnej jakości.
- Sporządzaj roztwór w czystych, zdezynfekowanych naczyniach o odpowiedniej pojemności.
- Podawaj syrop w małych, regularnych dawkach, najlepiej w godzinach wieczornych.
Regularne dostarczanie płynnego pokarmu węglowodanowego sprawia, że matka pszczela otrzymuje od karmicielek znacznie większe ilości wysokiej jakości mleczka pszczelego. Skutkuje to natychmiastowym wzrostem ilości składanych jaj w komórkach plastra i dynamicznym powiększaniem się rodziny. Należy jednak pamiętać, by porcje nie były zbyt duże, aby owady nie zaczęły magazynować roztworu zamiast miodu.
Gotowe syropy inwertowane w diecie pszczół
Nowoczesna gospodarka pasieczna coraz częściej opiera się na komercyjnie dostępnych syropach inwertowanych, które stanowią bezpieczną alternatywę dla tradycyjnego cukru. Produkty te powstają na bazie pszenicy, kukurydzy lub buraków i poddawane są enzymatycznemu rozkładowi złożonych cukrów na prostsze. W efekcie powstaje pokarm o strukturze chemicznej bardzo zbliżonej do naturalnego miodu produkowanego przez pszczoły.
Ogromną zaletą profesjonalnych inwertów jest fakt, że nie obciążają one układu pokarmowego owadów tak bardzo, jak surowa, nierozłożona sacharoza. Pszczoły nie muszą zużywać własnych enzymów i ogromnych nakładów energii na proces trawienia i rozkładu dostarczanego sztucznie pokarmu. Dzięki temu zaoszczędzone siły witalne mogą zostać całkowicie przekierowane na pielęgnację i wychów kolejnego, młodego pokolenia.
Syropy inwertowane charakteryzują się również wysoką stabilnością mikrobiologiczną i nie ulegają tak łatwo procesom niepożądanej fermentacji podczas chłodniejszych dni. Mimo nieco wyższej gęstości, wiele z nich doskonale sprawdza się w wiosennym dokarmianiu, zwłaszcza przy nagłych i niespodziewanych ochłodzeniach. Ich gotowa do użycia forma znacząco oszczędza czas pszczelarza, całkowicie eliminując uciążliwy proces mieszania lepkiego cukru.
Ciasto cukrowo-miodowe do stymulacji wczesnowiosennej
Ciasto cukrowo-miodowe, często nazywane po prostu fondantem, to doskonały wybór na najwcześniejsze, lutowe i marcowe podkarmianie rodzin pszczelich. W tym wczesnym okresie temperatura nierzadko spada poniżej zera, co całkowicie wyklucza zastosowanie jakichkolwiek pokarmów o strukturze płynnej. Ciasto jest pobierane stosunkowo powoli, co zapewnia stały, ale niezwykle łagodny i stabilny dopływ niezbędnych kalorii.
Podanie ciasta jest wyjątkowo proste i najczęściej sprowadza się do umieszczenia gotowego, lekko naciętego opakowania bezpośrednio na ramkach gniazdowych. Ciepło uchodzące z kłębu zimującego skutecznie ogrzewa masę, sprawiając, że staje się ona plastyczna i łatwo dostępna dla robotnic. Taki sposób bezpiecznej aplikacji zapobiega wychłodzeniu gniazda, ponieważ absolutnie nie wymaga wyjmowania pojedynczych plastrów z ula.
Skład specjalnego ciasta można w prosty sposób modyfikować, dodając do niego na przykład skrystalizowany miód pochodzący z własnej, zdrowej pasieki. Dodatek naturalnego nektaru znacząco podnosi atrakcyjność zapachową i smakową pokarmu, skutecznie zachęcając owady do jego szybszego pobierania i przetwarzania. Należy jednak absolutnie unikać miodu nieznanego pochodzenia, aby nie wprowadzić do gniazda niebezpiecznych, obcych patogenów.
Zastosowanie ciasta z pyłkiem lub substytutami pyłku
Wiosenny rozwój organizmów w ulu jest silnie uzależniony nie tylko od łatwo przyswajalnych węglowodanów, ale przede wszystkim od dostępności białka. Z tego istotnego powodu bardzo popularnym zabiegiem stało się wczesne podawanie ciasta wzbogaconego o naturalny pyłek kwiatowy lub odpowiednie substytuty. Białko stanowi główny budulec tkanek i jest absolutnie niezbędne do nieprzerwanej produkcji pełnowartościowego mleczka pszczelego.
Jeśli warunki atmosferyczne na zewnątrz są skrajnie niekorzystne i uniemożliwiają owadom naturalne obloty w poszukiwaniu kwitnących wierzb czy leszczyn, brak białka zachamuje czerwienie. Ciasto pyłkowe pełni w takiej trudnej sytuacji rolę awaryjnego źródła cennych aminokwasów, które optymalnie podtrzymuje ciągłość wychowu czerwiu mimo złej pogody. Jest to szczególnie istotne postępowanie w profesjonalnych pasiekach nastawionych na wyjątkowo wczesne i obfite pożytki rzepakowe.
- Ciasto powinno zawierać od pięciu do maksymalnie dziesięciu procent naturalnego pyłku kwiatowego.
- Jako skuteczne substytuty białkowe stosuje się często specjalnie spreparowane, nieaktywne drożdże piwowarskie.
- Należy używać wyłącznie pyłku zebranego z absolutnie pewnych, przebadanych pod kątem chorób źródeł krajowych.
Przekarmienie sztucznymi substytutami białkowymi może mieć jednak bardzo negatywne skutki, obciążając jelita owadów i doprowadzając do groźnych chorób układu trawiennego. Należy zawsze zachować rozsądny umiar i natychmiast zaprzestać podawania ciasta białkowego, gdy tylko w przyrodzie pojawią się naturalne źródła. Laboratoryjne zastępniki nigdy nie dorównają w stu procentach pełnej wartości odżywczej bogatego i zróżnicowanego, świeżego pyłku kwiatowego.
Ramki z zapasem miodu pozostawione po zimowli
Najbardziej naturalnym i bezpiecznym sposobem na zaspokojenie początkowych, wiosennych potrzeb żywieniowych całej rodziny jest mądre wykorzystanie zmagazynowanego wcześniej miodu. Ramki z solidnie poszytym pokarmem, które zostały skrupulatnie zmagazynowane jesienią lub wycofane w trakcie układania gniazd, są tutaj idealnym rozwiązaniem. Wystarczy ostrożnie odsklepić część zewnętrznych komórek widelcem pasiecznym i ostrożnie umieścić ramkę tuż przy zewnętrznej krawędzi formującego się gniazda.
Zapach naruszonego, bardzo delikatnie skrystalizowanego miodu błyskawicznie i intensywnie rozchodzi się po rozgrzanym wnętrzu ula, silnie stymulując wszystkie robotnice do zwiększonej aktywności. Pszczoły zawsze instynktownie dążą do szybkiego przeniesienia odsklepionego pokarmu bliżej środka gniazda, sukcesywnie zwalniając tym samym wolne komórki pod kolejne jajeczka. Ten całkowicie naturalny proces doskonale naśladuje nagłe wystąpienie pierwszego, bardzo obfitego wziątku z okolicznych, wczesnych roślin miododajnych.
Przed ostatecznym włożeniem rezerwowej ramki zapasowej do gniazda, warto delikatnie zrosić ją letnią, krystalicznie czystą wodą z użyciem niewielkiego spryskiwacza ręcznego. Rozrzedzony w ten mechaniczny sposób miód jest znacznie łatwiej i zdecydowanie szybciej pobierany przez pracujące owady, co minimalizuje energetyczne straty. Oczywiście wszystkie wykorzystywane ramki muszą być bezwzględnie i całkowicie wolne od śladów groźnej pleśni oraz zanieczyszczeń po zimowych odchodach.
Pierzga i jej kluczowa rola w wiosennym rozwoju
Pierzga to naturalnie przefermentowany, bezpiecznie zakonserwowany przez pszczoły pyłek kwiatowy, który stanowi ich najważniejsze, codzienne źródło wysokowartościowego i łatwo przyswajalnego białka. Przebiegający powoli w komórkach plastra proces korzystnej fermentacji kwasowej sprawia, że złożone składniki odżywcze stają się znacznie łatwiej i bezproblemowo trawione. Pełne ramki z dobrej jakości pierzgą są wczesną wiosną wręcz na wagę złota dla profesjonalnych i świadomych zagrożeń pszczelarzy.
Prawidłowo zimująca, silna rodzina powinna stale posiadać w swoim gnieździe minimum jedną do dwóch ramek gęsto wypełnionych zdrowym zapasem naturalnej pierzgi. Jeśli podczas wnikliwego, wiosennego przeglądu okaże się, że rezerwy te uległy całkowitemu wyczerpaniu, dynamiczny rozwój nowej populacji zostanie natychmiast drastycznie spowolniony. W takim krytycznym wypadku należy jak najszybciej podać osłabionej rodzinie zastępcze ramki z pożywną pierzgą pozyskane wcześniej od znacznie silniejszych i zdrowszych rodzin.
Jeśli pasieka nie dysponuje obecnie żadnymi rezerwowymi ramkami, konieczne staje się natychmiastowe, interwencyjne zastosowanie specjalistycznych ciast wysokobiałkowych z dodatkiem suszonego pyłku. Należy jednak mieć pełną świadomość, że nawet najlepszej jakości ciasto nie jest w stanie zastąpić w pełni enzymatycznego bogactwa naturalnej, dobrze dojrzałej pierzgi. Odpowiednie i przemyślane zarządzanie ulowymi zapasami białkowymi bezpośrednio decyduje o finalnej, produkcyjnej sile owadów na główne, upragnione letnie pożytki miodowe.
Woda oraz poidła pasieczne na początku sezonu
Pszczelarze bardzo często zapominają o znaczeniu czystej wody, całkowicie skupiając się wyłącznie na podawaniu bogatych w węglowodany syropów i ciężkich ciast odżywczych. Tymczasem do optymalnego wychowu czerwiu i skutecznego rozpuszczania starych zapasów miodowych, świeża woda jest absolutnie niezbędna i codziennie zużywana w ogromnych ilościach. Zdrowa rodzina potrafi w ciągu ciepłego, typowo wiosennego dnia przynieść do ula nawet przeszło pół litra czystego i potrzebnego płynu.
Wczesną wiosną dalekie loty po wodę są niezwykle niebezpieczne, ponieważ niska temperatura i silny, przenikliwy wiatr powodują błyskawiczne krzepnięcie owadów poza ulem. Aby skutecznie ograniczyć te niepotrzebne i śmiertelne w skutkach podróże do odległych zbiorników naturalnych, poidła pasieczne powinny zostać wcześnie uruchomione w ciepłym miejscu. Ułatwia to wycieńczonym zbieraczkom bardzo bezpieczny dostęp do potrzebnej wilgoci i radykalnie minimalizuje ogromne, przedwiosenne straty w populacji dorosłych robotnic.
- Funkcjonalne poidło powinno znajdować się w miejscu wyjątkowo zacisznym, słonecznym i dobrze osłoniętym od porywistego wiatru.
- Woda w poidle głównym musi być bezwzględnie i regularnie wymieniana, aby skutecznie uniknąć rozprzestrzeniania się groźnych infekcji krzyżowych.
- Do zbiornika warto ostrożnie dodać różnorodne elementy pływające, które niezawodnie chronią zmęczone owady przed przypadkowym i tragicznym utonięciem.
Ciekawym, alternatywnym i bardzo skutecznym rozwiązaniem praktycznym są małe poidła słoikowe montowane bezpośrednio na drewnianej powałce lub w głównym wylotku pojedynczego ula. Dostarczają one niezbędną wodę tuż przy rozgrzanym gnieździe, pozwalając na jej w pełni bezpieczne pobieranie bez względu na skrajnie kapryśne warunki pogodowe panujące na zewnątrz. Jest to bardzo korzystny zabieg, szczególnie gorąco polecany w chłodniejsze wiosny, gdy niesprzyjająca aura skutecznie blokuje swobodne, dalekie loty zwiadowcze.
Znaczenie temperatury zewnętrznej przy wyborze pokarmu
Warunki termiczne aktualnie panujące na zewnątrz są decydującym, niepodważalnym czynnikiem, który warunkuje rodzaj i konsystencję podawanego owadom pożywienia w trudnym okresie wczesnowiosennym. Kiedy wskazania słupków rtęci na zewnętrznych termometrach nie przekraczają granicznych dziesięciu stopni Celsjusza, układ pokarmowy wychłodzonych pszczół jest niezdolny do szybkiego przetwarzania płynów. W takich dość powszechnych sytuacjach należy bezwzględnie sięgać po wyłącznie stałe formy bezpiecznego odżywiania, czyli popularne i bardzo gęste, węglowodanowe ciasta.
Błędne zastosowanie ciekłego i zimnego syropu podczas wyjątkowo mroźnej aury prowadzi bezpowrotnie do drastycznego wychłodzenia ula i może wywołać groźne, śmiertelne biegunki zimowe. Ponadto osłabione pszczoły w tak skrajnie niskich temperaturach otoczenia nie są w stanie skutecznie i szybko odparować nadmiaru wody z pobranego roztworu cukrowego. Nadmierna i długo zalegająca w woskowych plastrach wilgoć błyskawicznie doprowadzi do szybkiego rozwoju niebezpiecznej pleśni na dnie oraz bocznych ramkach gniazdowych.
Dopiero w optymalnym momencie, gdy temperatura na zewnątrz trwale ustabilizuje się na stabilnym poziomie kilkunastu stopni powyżej zera, można bezpiecznie wprowadzić masowe odżywianie płynne. Odpowiednio rzadsze roztwory węglowodanowe nie tylko błyskawicznie dostarczają niezbędnej energii, ale także sprawnie zaspokajają znacznie zwiększone wiosną zapotrzebowanie owadów na życiodajną wodę. W pełni świadome i odpowiednie zgranie wybranej metody podawania z aktualną pogodą gwarantuje bardzo harmonijny, niczym niezakłócony i zdrowy przyrost młodej populacji.
Stymulacyjne dokarmianie na rozwój rodziny pszczelej
Celowe podkarmianie o charakterze pobudzającym to bardzo ważny, strategiczny zabieg mający na celu sztuczne i kontrolowane przyspieszenie rozwoju biologicznego rodziny przed nadejściem głównych pożytków. Prawidłowo realizuje się go poprzez rytmiczne podawanie bardzo małych dawek mocno rozrzedzonego syropu cukrowego, zazwyczaj w docelowej ilości około pół litra jednorazowo na ul. Wyczekujące owady jednoznacznie interpretują taki stabilny, chociaż bardzo niewielki napływ świeżego pożywienia jako nagłe i wczesne rozpoczęcie wyjątkowo obfitego kwitnienia miododajnych roślin.
Naturalną reakcją na ten pozytywny i silny bodziec środowiskowy jest niezwykle intensywne, ciągłe karmienie matki, która w natychmiastowej odpowiedzi znacząco zwiększa obszar składania nowych jaj. Dzięki temu wyprzedzającemu działaniu, uważny pszczelarz jest w stanie przygotować odpowiednio silną, zdrową i bardzo liczną populację wydajnych zbieraczek na krótki czas kwitnienia rzepaku. Ostateczny sukces tego skomplikowanego przedsięwzięcia wymaga jednak od gospodarza dużej i żelaznej regularności, dlatego ustalone porcje należy systematycznie podawać co drugi, ciepły dzień.
Zupełnie niezbędnym warunkiem do prawidłowego rozpoczęcia skutecznej, przedwiosennej stymulacji jest posiadanie przez każdą rodzinę odpowiedniego, nienaruszalnego zapasu stałego żelaznego pokarmu węglowodanowego. Sama kontrolowana stymulacja absolutnie nie służy rzekomemu gromadzeniu w plastrach ogromnych ilości jedzenia, lecz działa niczym precyzyjny impuls startowy do mocno wytężonej i szybkiej pracy. Całkowity brak podstawowych i zabezpieczających rezerw sprawi, że nawet obfite i najlepsze syropy pobudzające nie przyniosą pasiece oczekiwanego, stabilnego, długofalowego i trwałego rezultatu w sezonie.
Dokarmianie interwencyjne w przypadku groźby głodu
Niestety często zdarzają się trudne sytuacje kryzysowe, w których po wyjątkowo długiej i mroźnej zimie rodziny stają nagle w obliczu bardzo realnego zagrożenia śmiercią głodową. Cenne zapasy mogą zostać drastycznie i niebezpiecznie wyczerpane na skutek przedłużających się, wiosennych chłodów lub zbyt wczesnego i mocno intensywnego rozpoczęcia czerwienia przez wprowadzoną w błąd matkę. Wówczas bezwarunkowo konieczne jest podjęcie natychmiastowych, radykalnych działań ratunkowych o charakterze silnie interwencyjnym, bez względu na panującą za oknem i niekorzystną pogodę.
W ramach błyskawicznego, celowego ratunku podaje się bardzo duże porcje gęstego, odżywczego syropu, najczęściej sporządzonego w stosunku trzy do dwóch z wyraźną korzyścią zawartości cukru. Wyjątkowo gęsty pokarm ten musi zostać podany w stanie zauważalnie lekko podgrzanym, najlepiej bezpośrednio nad osłabiony kłąb pszczeli, aby maksymalnie i szybko ułatwić jego awaryjne pobieranie. Wychłodzone owady w stanie skrajnego i postępującego wycieńczenia nie są zupełnie w stanie skutecznie przemieszczać się w głąb obszernego ula po posiłek.
- Używaj płytkich podkarmiaczek powałkowych lub ramkowych precyzyjnie umieszczonych możliwie blisko formującego się, ratunkowego kłębu pszczelego.
- Zadbaj o doskonałą, wielowarstwową izolację termiczną górnego daszka, by całkowicie zapobiec szybkiej, niepotrzebnej utracie cennego ciepła roztworu.
- Obserwuj bardzo bacznie wylotek ratowanego ula, aby w razie niespodziewanego nawrotu silnych mrozów ocenić bieżącą skuteczność przeprowadzonej rano interwencji.
Interwencyjne, bardzo szybkie dostarczenie ratujących życie kalorii często z powodzeniem ratuje słabą rodzinę przed niechybną, bolesną zagładą, jednak wymaga od pasiecznika dużej, zawodowej ostrożności i wyczucia czasu. Nawet profesjonalnie podana w sytuacji bardzo krytycznej i ciepła odżywka może niestety okazać się w praktyce niewystarczająca, jeśli wyjściowa liczba żywych owadów w ulu jest drastycznie mała. Zawsze należy traktować takie awaryjne zabiegi jako wyjątkową, bolesną ostateczność, która wynika najczęściej z dużo wcześniejszych i poważnych błędów oceny ilości zapasów przed zimowlą.
Pora dnia odpowiednia do podawania pokarmu w ulach
Optymalny wybór właściwego, konkretnego momentu na bezpieczne uzupełnienie karmników jest tak samo niezwykle istotny, jak precyzyjny dobór samego, jakościowego pożywienia czy jego odpowiedniej temperatury roboczej. Podawanie bardzo rzadkich i silnie pachnących syropów powinno bezwzględnie odbywać się wyłącznie w późnych godzinach popołudniowych lub wręcz pod sam ostateczny koniec lotnego dnia na rozgrzanej pasiece. Ma to na celu skuteczne uniknięcie zjawiska bardzo niebezpiecznego, masowego rabunku miedzy poszczególnymi, stojącymi w bliskiej odległości ulikami.
Otwieranie górnych daszków i ryzykowne rozlewanie bardzo słodkich cieczy w godzinach porannych, gdy większość silnych zbieraczek opuszcza gniazdo w poszukiwaniu nektaru, jest wysoce ryzykownym i niewybaczalnym błędem. Intensywny zapach unoszący się z otwartej podkarmiaczki błyskawicznie wabi mocno pobudzone obce owady, które mogą brutalnie zaatakować znacznie słabsze, gorzej bronione kolonie, by po prostu wykraść łatwe pożywienie. Taki agresywny atak kończy się zazwyczaj całkowitym, nieodwracalnym zniszczeniem bezbronnej, zaatakowanej rodziny i bezsensowną rzezią tysięcy wartościowych robotnic.
Bezpieczne karmienie organizowane i przeprowadzane porą wieczorną daje słabszej rodzinie całą, długą i bezpieczną noc na spokojne przeniesienie roztworu z zewnętrznych pojemników do pustych komórek z plastrami wewnątrz gniazda. O chłodnym poranku intensywny zapach podanej odżywki jest już niezwykle słabo wyczuwalny na zewnątrz, co niemal całkowicie niweluje ogromne ryzyko agresywnego, wrogiego ataku owadów z najbliższego sąsiedztwa. Ponadto nocne, intensywne prace owadów związane z fizycznym przerabianiem pokarmu dodatkowo podnoszą bezpieczną ciepłotę w ulu, silnie ogrzewając i zabezpieczając nowo złożony czerw.
Najczęstsze błędy popełniane podczas wiosennego podkarmiania
Do zdecydowanie najbardziej podstawowych, powtarzających się zaniedbań należy wczesne podawanie zbyt gęstych roztworów węglowodanowych w momencie, gdy absolutnie nie zachodzi realna, ratunkowa potrzeba ratowania głodujących owadów przed fizyczną śmiercią. Gęsty, słodki syrop w okresie typowo stymulacyjnym powoduje bardzo szybkie i szkodliwe zablokowanie wszystkich cennych komórek, które były pierwotnie przeznaczone na intensywne, naturalne wychowywanie dużej ilości nowej generacji zdrowego czerwiu. W konsekwencji tego, główna matka zostaje bardzo skutecznie pozbawiona tak niezbędnego, pustego miejsca na swobodne składanie tysięcy jaj, a docelowa, letnia populacja owadów powoli i drastycznie maleje.
Innym, równie fatalnym i kardynalnym błędem jest nieostrożne aplikowanie zimnej cieczy bezpośrednio w wietrzne i deszczowe dni bez uprzedniego, bardzo solidnego ocieplenia całej górnej części wewnętrznego gniazda powałkowego. Zimny płyn dostarczony w takich warunkach dodatkowo drastycznie wychładza całą wolną przestrzeń ulową, mocno zmuszając owady do gwałtownego spalania ogromnych ilości z wielkim trudem zgromadzonych kalorii w celu podgrzania atmosfery. Powoduje to dość szybkie i znaczne, ogólne osłabienie kolonii i stwarza doskonałe, niezwykle przyjazne środowisko do masowego rozwoju wszelkich patogennych, chorobotwórczych grzybów we wnętrzu plastrów.
- Nie podawaj ogromnych, wręcz niepotrzebnych dawek stymulujących, które bardzo szybko zablokują ciasne gniazdo na wczesną wiosnę.
- Unikaj bezwzględnie stosowania zepsutego, dawno skwaśniałego roztworu cukrowego, który bardzo łatwo doprowadzi do natychmiastowego zatrucia delikatnego układu pokarmowego robotnic.
- Zadbaj o całkowitą szczelność wszystkich wykorzystywanych podkarmiaczek, aby skutecznie uniknąć masowego topienia się spragnionych owadów i przeciekania lepkiego płynu na sam dół, czyli zimne dno.
Początkujący pszczelarze nierzadko całkowicie zapominają również o stałym, systematycznym monitorowaniu naturalnej dynamiki pobierania celowo zadawanego wewnątrz zamkniętych uli pokarmu przez poszczególne, oceniane społeczności pasieczne o różnej sile. Jeśli zaniepokojone owady przez wyjątkowo dłuższy czas całkowicie nie ruszają wyłożonego ciasta lub napełnionego płynem, plastikowego karmnika, może to jednoznacznie świadczyć o nagłym braku dostępu do matki ulowej. Całkowite zignorowanie takich niezwykle wyraźnych sygnałów ostrzegawczych to prosta, krótka droga do szybkiego przeoczenia bardzo poważnych infekcji i całkowitego, smutnego upadku całej słabnącej systematycznie rodziny.
Monitorowanie zapasów i ocena siły rodziny pszczelej
Bardzo regularna i metodyczna, przemyślana inspekcja pasieczyska pozwala na ciągłe, bardzo dokładne śledzenie aktualnej kondycji zdrowotnej i wczesnej, demograficznej siły poszczególnych pni pszczelich w pięknym, wiosennym krajobrazie otaczającej nas przyrody. Planowane przeglądy gniazda powinny być bardzo krótkie i przeprowadzane absolutnie jedynie podczas słonecznych, przyjemnych dni, gdy badana zewnętrzna termika bezpiecznie oscyluje wokół radosnych i ciepłych piętnastu stopni Celsjusza. Ogranicza to bardzo znacząco zbyteczne i groźne ryzyko poważnego przeziębienia wyjątkowo delikatnego, zupełnie niezabezpieczonego czerwiu i ułatwia w pełni spokojną, zorganizowaną pracę zestresowanemu pszczelarzowi przy rozbieraniu uli.
Podczas szybkiej oceny należy w absolutnie pierwszej kolejności sprawnie zlokalizować ewentualną obecność skrajnych, bocznych ramek osłonowych zawierających solidnie zgromadzony wcześniej, bezpieczny i niezastąpiony żelazny zapas jedzenia węglowodanowego. Całkowity brak jakichkolwiek widocznych, zaplemnionych miejsc ewidentnie oznacza bezwzględną konieczność błyskawicznej, zdecydowanej i bardzo solidnej, ratunkowej interwencji żywieniowej przy użyciu odpowiednio gęstego, wyjątkowo łatwego do szybkiego przetworzenia syropu inwertu. Beztroskie zlekceważenie kompletnie pustych, suchych plastrów zaowocuje błyskawicznym i masowym, tragicznym zjadaniem wczesnego czerwiu przez głodujące rozpaczliwie na przednówku, starsze, mocno spracowane robotnice pasieczne w poszukiwaniu odrobiny białka.
Równie ważna jak wizualna i wnikliwa analiza żywności jest bardzo dokładna ocena ogromnej rozległości obszaru czerwienia prowadzonego na bieżąco przez główną matkę na poszczególnych, ciepłych plastrach gniazdowych zlokalizowanych w centrum. Im zdecydowanie więcej w ulu zwartych, równo poszytych komórek wypełnionych cennymi jajami, tym niewątpliwie skuteczniejsza była rozsądnie zastosowana wcześniej i systematyczna metoda podkarmiania o charakterze wczesnowiosennym, silnie stymulującym rozwój. Tylko wyjątkowo silne populacje można bezproblemowo przygotować na pełne wykorzystanie wczesnego, miodnego rzepaku bez smutnej konieczności ciągłego, męczącego nieustannego wzmacniania ich diety dodatkową i sztuczną porcją węglowodanową.
Higiena podawania pokarmu i zapobieganie rabunkom
Całkowite, bezwzględne przestrzeganie wyjątkowo surowych, ważnych zasad higienicznych podczas całego, trudnego procesu żywienia na pasieczysku bezsprzecznie stanowi niezwykle skuteczny, solidny filar ochrony owadów przed masowymi, groźnymi chorobami zakaźnymi z zewnątrz. Wykorzystywane naczynia służące do sprawnego transportowania oraz bezpośredniego, powolnego serwowania gęstych, lepkich cieczy muszą być po prostu perfekcyjnie umyte i mocno odkażone przed każdorazowym podaniem kolejnej słodkiej odżywki węglowodanowej. Pozostawione resztki szybko fermentujących na plastikowych ściankach węglowodanów błyskawicznie, wręcz lawinowo stają się śmiertelną, bardzo aktywną wylęgarnią groźnych bakterii, wirusów i innych niezwykle niebezpiecznych dla uli patogenów.
Bardzo ważnym elementem rygorystycznego zachowania bezpieczeństwa biologicznego na terenie każdej pasieki jest niezwykle precyzyjne, ostrożne rozlewanie cieczy żywieniowej, tak by skutecznie zapobiec przypadkowemu zalewaniu zewnętrznych, drewnianych fragmentów konstrukcyjnych daszków. Rozlany wyjątkowo nieostrożnie i przypadkowo cukier w rejonie głównego wejścia błyskawicznie i niezawodnie alarmuje bardzo wrogo nastawione, agresywne zwiadowczynie latające nad sąsiednimi stanowiskami, mocno prowokując niszczycielskie zachowania polegające na grabieży. Działania polegające na zapobieganiu pojawiania się silnych zapachów wabiących na zewnątrz to absolutny klucz do zachowania spokojnej atmosfery, bezproblemowej pracy i stabilnego rozwoju każdej zdrowej i czystej populacji.
- Utrzymuj zawsze absolutną, wzorową czystość na terenie całej pasieki i bezwzględnie unikaj porzucania oblepionych węzą oraz słodkim nektarem narzędzi w wysokiej trawie.
- Wycieraj błyskawicznie, całkowicie i starannie każdą, nawet przypadkowo rozlaną obok ula najmniejszą kroplę wabiącego, niesamowicie słodkiego i niebezpiecznego dla ładu stymulatora wiosennego.
- Zwężaj profilaktycznie bardzo szerokie wyloty wejściowe słabszym, zagrożonym koloniom w celu znaczącego ułatwienia i ogólnej poprawy wielkiej skuteczności ich własnej, bohaterskiej ulowej samoobrony przed atakami.
Skuteczna i trudna ochrona znacznie mniejszych, mozolnie i dopiero budujących swą docelową siłę roboczą rodzin wymaga od troskliwego zarządcy wyjątkowej czujności w trakcie żmudnego aplikowania popołudniowych i ciepłych wieczornych dawek żywieniowych. W przypadku niespodziewanego i gwałtownego wybuchu niepożądanej, niebezpiecznej paniki grabieżczej i ataków, jedynym szybkim, dość skutecznym ratunkiem pozostaje maksymalne ograniczenie wielkości otworu wylotowego i uszczelnienie wszystkich najdrobniejszych szczelin gniazdowych ula. Po całkowicie zakończonym, wielkim posiłku, wszelkie puste podkarmiaczki powinny być absolutnie natychmiast, bez zbędnej i groźnej zwłoki wyjmowane, starannie czyszczone w gorącej wodzie i szczelnie zabezpieczane w odpowiednich magazynach z dala.