Małżowina uszna kota jest niezwykle precyzyjnym instrumentem anatomicznym, który służy nie tylko do odbierania dźwięków, ale także do komunikacji niewerbalnej. Składa się ona z elastycznej chrząstki pokrytej skórą oraz licznych mięśni pozwalających na niezależne poruszanie każdym uchem. Kiedy opiekun zauważa, że jedno ucho nagle opada, zazwyczaj jest to sygnał alarmowy świadczący o procesie chorobowym lub urazie.
Prawidłowo stojące uszy są oznaką zdrowia i czujności u większości ras kotów domowych. Wyjątek stanowią specyficzne mutacje genetyczne, jednak nawet w ich przypadku symetria jest zazwyczaj zachowana. Nagła zmiana w wyglądzie tylko jednej małżowiny sugeruje, że problem ma charakter miejscowy lub dotyczy struktur wewnętrznych znajdujących się po konkretnej stronie głowy zwierzęcia.
Zrozumienie przyczyn tego zjawiska wymaga przyjrzenia się mechanizmom, które utrzymują ucho w pionowej pozycji. Kluczową rolę odgrywa tutaj twardość chrząstki oraz ciśnienie tkanek miękkich. Jeśli którykolwiek z tych elementów zostanie naruszony przez stan zapalny, płyn lub uszkodzenie mechaniczne, ucho traci swoją naturalną sztywność. W niniejszym artykule szczegółowo przeanalizujemy wszystkie potencjalne powody takiej zmiany.
Budowa anatomiczna ucha kota a stabilność małżowiny
Ucho kota dzieli się na trzy główne części, czyli ucho zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne. Małżowina uszna stanowi część ucha zewnętrznego i jest zbudowana z cienkiej warstwy chrząstki, która nadaje jej charakterystyczny kształt lejka. Ta konstrukcja pozwala kotu wychwytywać nawet najcichsze szelesty, co jest kluczowe dla drapieżnika polującego na małe gryzonie w naturalnym środowisku.
Stabilność małżowiny zależy od integralności tkanki chrzestnej oraz zdrowia otaczającej ją skóry. Mięśnie przyuszne pozwalają kotu obracać uszami o sto osiemdziesiąt stopni, co ułatwia lokalizację źródła dźwięku bez konieczności poruszania całą głową. Każda dysfunkcja tych mięśni lub osłabienie struktury chrzestnej natychmiast objawia się zmianą kąta nachylenia ucha lub jego całkowitym oklapnięciem.
Wewnątrz małżowiny znajdują się liczne naczynia krwionośne, które dostarczają składników odżywczych do komórek chrzestnych. System ten jest jednak dość delikatny i podatny na uszkodzenia wynikające z gwałtownych ruchów głową lub drapania. Gdy dochodzi do przerwania ciągłości naczyń, krew może gromadzić się między skórą a chrząstką, co prowadzi do mechanicznego obciążenia ucha i jego opadnięcia.
Dlaczego kot ma oklapnięte jedno ucho z powodów genetycznych
W świecie felinologii istnieją rasy, u których oklapnięte uszy są cechą pożądaną i utrwaloną selekcyjnie. Najbardziej znanym przykładem jest zwisłouchy kot szkocki, u którego mutacja genu odpowiedzialnego za rozwój chrząstki powoduje załamanie małżowin. Warto jednak zaznaczyć, że u rasowych kotów zmiana ta zazwyczaj dotyczy obu uszu jednocześnie i jest widoczna od wczesnego dzieciństwa.
Jeśli jednak kot nierasowy lub przedstawiciel rasy o uszach stojących nagle wykazuje asymetrię, genetyka rzadko jest bezpośrednią przyczyną. Może się zdarzyć, że osobnik posiada ukrytą wadę rozwojową, która ujawnia się wraz ze wzrostem zwierzęcia. W takich przypadkach tkanka chrzestna w jednym uchu może być po prostu słabsza i nie wytrzymywać ciężaru rosnącej małżowiny, co skutkuje jej oklapnięciem.
Należy pamiętać, że genetyczne predyspozycje do słabszej chrząstki mogą sprawić, że ucho stanie się bardziej podatne na urazy. Nawet niewielki nacisk lub częste czyszczenie uszu przez właściciela może doprowadzić do złamania delikatnej struktury u kota z taką wadą. Wtedy oklapnięcie ucha jest wynikiem połączenia czynnika dziedzicznego z zewnętrznym bodźcem mechanicznym, co często myli opiekunów.
Krwiak małżowiny usznej jako najczęstsza przyczyna
Krwiak ucha, znany w medycynie weterynaryjnej jako othematoma, to najczęstsza patologiczna przyczyna, dla której kot ma oklapnięte jedno ucho. Powstaje on w wyniku pęknięcia naczynia krwionośnego wewnątrz małżowiny, co prowadzi do nagromadzenia się krwi w przestrzeni między chrząstką a skórą. Powstała opuchlizna jest ciężka i bolesna, co zmusza ucho do opadnięcia pod własnym ciężarem.
Głównym powodem powstawania krwiaków jest intensywne potrząsanie głową lub uporczywe drapanie się w okolicach uszu. Takie zachowanie zwierzęcia zazwyczaj wynika z innego problemu, na przykład infekcji lub obecności pasożytów. Gwałtowne uderzenia małżowiny o czaszkę podczas trzepania uszami generują siły wystarczające do uszkodzenia kruchych naczyń krwionośnych, co inicjuje proces tworzenia się bolesnego wylewu.
Nieleczony krwiak może prowadzić do trwałych deformacji małżowiny usznej u kota. Z czasem krew ulega reorganizacji, a organizm wytwarza bliznowatą tkankę włóknistą, która kurczy się i wykrzywia chrząstkę. Efektem końcowym jest tak zwane ucho kalafiorowate, które pozostaje na stałe zgrubiałe i oklapnięte. Dlatego szybka interwencja chirurgiczna lub punkcja jest kluczowa dla zachowania estetyki i zdrowia.
Pasożyty zewnętrzne atakujące kocie uszy
Świerzbowiec uszny, czyli drobny pajęczak z gatunku Otodectes cynotis, jest częstym lokatorem kocich przewodów słuchowych. Pasożyt ten żywi się naskórkiem i wydzielinami, co wywołuje u kota ogromny dyskomfort oraz uporczywy świąd. Kot starając się pozbyć intruza, drapie się tak intensywnie, że doprowadza do uszkodzeń mechanicznych małżowiny, które skutkują jej oklapnięciem lub powstaniem krwiaka.
Obecność pasożytów można łatwo rozpoznać po charakterystycznej, ciemnej wydzielinie przypominającej fusy z kawy, która wypełnia kanał słuchowy. Zapalenie wywołane przez świerzbowca sprawia, że tkanki stają się obrzęknięte i gorące. Silny stan zapalny może osłabić strukturę chrząstki u nasady ucha, co sprawia, że traci ono zdolność do utrzymania pionowej postawy i zaczyna zwisać w bok.
Oprócz świerzbowca, przyczyną problemów mogą być także kleszcze, które chętnie wbijają się w delikatną skórę małżowin usznych. Kleszcz umiejscowiony u podstawy ucha może powodować lokalny odczyn zapalny i ból, zniechęcając kota do prostowania małżowiny. W rzadkich przypadkach toksyny wydzielane przez niektóre gatunki kleszczy mogą prowadzić do miejscowych niedowładów mięśniowych, co bezpośrednio objawia się opadnięciem ucha.
Infekcje bakteryjne i drożdżakowe przewodu słuchowego
Zapalenie ucha zewnętrznego o podłożu bakteryjnym lub grzybiczym to kolejna poważna odpowiedź na pytanie, dlaczego kot ma oklapnięte jedno ucho. Infekcje te często objawiają się silnym wysiękiem, nieprzyjemnym zapachem oraz znacznym obrzękiem kanału słuchowego. Gdy stan zapalny rozprzestrzenia się na tkanki miękkie małżowiny, traci ona swoją naturalną elastyczność i opada pod wpływem zgromadzonej ropy lub płynu surowiczego.
Drożdżaki z rodzaju Malassezia są naturalnymi mieszkańcami skóry kota, ale w warunkach osłabionej odporności mogą się nadmiernie namnażać. Powoduje to silne swędzenie i zaczerwienienie skóry wewnątrz ucha. Kot drapiąc się, wprowadza pod skórę bakterie, co prowadzi do wtórnych zakażeń ropnych. Ciężar wydzieliny oraz bolesność tkanek sprawiają, że zwierzę trzyma ucho nisko, co wygląda jak oklapnięcie.
Przewlekłe infekcje mogą prowadzić do zwężenia kanału słuchowego i trwałego uszkodzenia chrząstki. Jeśli proces chorobowy nie zostanie w porę zatrzymany, zmiany mogą stać się nieodwracalne. Bakterie mogą również przeniknąć do ucha środkowego, co wpływa na zmysł równowagi i sprawia, że kot przekrzywia całą głowę na jedną stronę, potęgując wrażenie, że ucho jest oklapnięte i niesprawne.
Urazy mechaniczne i ich wpływ na postawę ucha
Koty są zwierzętami bardzo aktywnymi, co naraża je na różnego rodzaju urazy mechaniczne podczas zabawy, polowania lub walk z innymi osobnikami. Ugryzienie przez innego kota w okolicę ucha często prowadzi do powstania ropnia, który jest niezwykle bolesny i ciężki. Ropień umiejscowiony na małżowinie lub u jej podstawy niemal zawsze powoduje, że ucho przestaje stać pionowo.
Urazy twarde, takie jak uderzenia o meble lub upadki z wysokości, mogą doprowadzić do złamania chrząstki małżowiny. Choć chrząstka jest tkanką elastyczną, posiada swoje granice wytrzymałości. Jeśli dojdzie do jej pęknięcia, ucho traci swój stelaż i zgina się w miejscu urazu. Takie uszkodzenie rzadko goi się w sposób przywracający pierwotny kształt, chyba że zostanie podjęte specjalistyczne leczenie.
Innym rodzajem urazu mechanicznego jest długotrwały ucisk, na przykład przez zbyt ciasną obrożę lub zaplątanie się w siatkę. Niedokrwienie tkanek wywołane uciskiem może prowadzić do martwicy części małżowiny. Martwa tkanka traci swoją strukturę i sztywność, co skutkuje nieodwracalnym oklapnięciem ucha. Właściciele kotów wychodzących powinni regularnie sprawdzać stan uszu swoich podopiecznych pod kątem ran i zadrapań.
Ciała obce wewnątrz kanału słuchowego
Koty spędzające czas na zewnątrz są narażone na dostanie się ciał obcych do przewodów słuchowych. Najczęstszymi intruzami są kłosy traw, drobne nasiona lub kawałki suchych roślin. Takie obiekty posiadają często drobne haczyki, które sprawiają, że przesuwają się one tylko w głąb ucha, drażniąc delikatną błonę bębenkową i wywołując ostry, nagły ból.
Reakcją kota na ciało obce w uchu jest gwałtowne potrząsanie głową oraz próby wydrapania przeszkody. Zwierzę często kładzie ucho płasko przy głowie lub pozwala mu swobodnie zwisać, aby zminimalizować ból wywołany ruchem ciała obcego. Jeśli kłos przebije skórę wewnątrz kanału, dochodzi do szybkiego rozwoju infekcji i obrzęku, co dodatkowo obciąża małżowinę uszną.
Usunięcie ciała obcego z ucha kota zazwyczaj wymaga wizyty u weterynarza i użycia specjalistycznych narzędzi. Próby samodzielnego wyciągania przedmiotów patyczkami higienicznymi mogą jedynie przepchnąć je głębiej, ryzykując trwałą utratę słuchu. Po skutecznym usunięciu źródła irytacji i wyleczeniu ewentualnego stanu zapalnego, ucho zazwyczaj wraca do swojej normalnej, stojącej pozycji w ciągu kilku dni.
Zmiany nowotworowe i polipy w obrębie ucha
U starszych kotów przyczyną oklapniętego ucha mogą być zmiany rozrostowe, takie jak nowotwory lub polipy zapalne. Polipy najczęściej wywodzą się z ucha środkowego i przerastają do kanału zewnętrznego, blokując go i powodując ucisk. Masa polipa może być na tyle duża, że deformuje nasadę małżowiny, uniemożliwiając jej prawidłowe trzymanie się w pionie.
Nowotwory złośliwe, takie jak rak płaskonabłonkowy, często atakują brzegi małżowin usznych, szczególnie u kotów o białym umaszczeniu. Promieniowanie UV niszczy komórki skóry, prowadząc do powstawania trudno gojących się ran i owrzodzeń. W miarę postępu choroby, nowotwór nacieka na chrząstkę, niszcząc ją i powodując, że ucho traci strukturę, zaczyna gnić i ostatecznie opada pod ciężarem zmian chorobowych.
Gruczolaki i gruczolakoraki gruczołów woskowinowych to inne rodzaje guzów, które mogą pojawić się w kanale słuchowym. Tworzą one twarde guzki, które wypełniają wnętrze ucha, prowadząc do przewlekłego stanu zapalnego i bolesności. Kot z nowotworem ucha często wykazuje objawy neurologiczne, jeśli guz zacznie uciskać nerwy przebiegające w pobliżu, co bezpośrednio przekłada się na opadnięcie małżowiny i asymetrię pyska.
Alergie i nietolerancje pokarmowe a stan uszu
Wielu właścicieli nie zdaje sobie sprawy, że problemy z uszami mogą mieć podłoże alergiczne. Alergia pokarmowa lub atopowe zapalenie skóry u kota często objawia się właśnie poprzez nawracające zapalenia kanałów słuchowych. Świąd wywołany alergią zmusza kota do ciągłego drapania się, co mechanicznie uszkadza małżowinę i może doprowadzić do jej oklapnięcia.
W przebiegu reakcji alergicznej skóra uszu staje się zaczerwieniona, pogrubiała i gorąca. Obrzęk tkanek sprawia, że małżowina staje się cięższa i mniej elastyczna. Jeśli proces ten trwa długo, dochodzi do tak zwanej lichenizacji skóry, czyli jej nadmiernego rogowacenia, co trwale zmienia wygląd i pozycję ucha. W takim przypadku leczenie miejscowe uszu przynosi jedynie chwilową poprawę.
Kluczem do przywrócenia uszom zdrowego wyglądu przy alergii jest eliminacja czynnika uczulającego z diety lub środowiska kota. Często po zmianie karmy na hipoalergiczną stan zapalny ustępuje, a ucho odzyskuje swoją dawną sztywność. Należy jednak pamiętać, że blizny powstałe w wyniku chronicznego drapania mogą sprawić, że ucho nigdy nie wróci do idealnej symetrii względem drugiego.
Skutki odmrożeń u kotów wychodzących
Podczas mroźnych zim koty przebywające na zewnątrz są narażone na odmrożenia małżowin usznych. Uszy są szczególnie podatne na działanie niskich temperatur, ponieważ są cienkie, mocno unaczynione i pozbawione grubej warstwy tkanki tłuszczowej. Gdy temperatura spada drastycznie, organizm odcina dopływ krwi do obwodowych części ciała, aby chronić narządy wewnętrzne, co prowadzi do martwicy końcówek uszu.
Odmrożone ucho początkowo jest blade i zimne, a po ogrzaniu staje się czerwone i bolesne. W miarę postępowania martwicy, brzegi małżowiny stają się czarne i twarde. Uszkodzona tkanka chrzestna traci swoje właściwości mechaniczne, co powoduje, że ucho zwija się lub opada. W skrajnych przypadkach martwe fragmenty małżowiny mogą samoistnie oddzielić się od reszty ucha, pozostawiając je trwale zdeformowanym.
Leczenie odmrożeń polega na delikatnym ogrzewaniu tkanek i podawaniu leków poprawiających krążenie oraz przeciwbólowych. Jeśli jednak doszło do pełnej martwicy chrząstki, jedynym wyjściem może być chirurgiczna amputacja uszkodzonej części małżowiny. Koty po takich przejściach często mają jedno ucho wyraźnie krótsze i oklapnięte, co jest trwałą pamiątką po ekspozycji na ekstremalne zimno.
Problemy neurologiczne wpływające na mięśnie uszne
Oklapnięte ucho może być również objawem problemów z układem nerwowym, a konkretnie z nerwem twarzowym. Nerw ten odpowiada za unerwienie mięśni mimicznych twarzy, w tym również tych, które poruszają małżowiną uszną. Jeśli dojdzie do porażenia tego nerwu w wyniku infekcji ucha środkowego, urazu głowy lub guza mózgu, kot traci kontrolę nad ruchami ucha po jednej stronie.
Porażeniu nerwu twarzowego często towarzyszą inne objawy, takie jak opadanie kącika ust, niemożność całkowitego zamknięcia powieki czy ślinienie się. Ucho w takim przypadku nie jest uszkodzone pod względem strukturalnym, ale brakuje mu napięcia mięśniowego niezbędnego do utrzymania pionu. Wygląda ono na zwiotczałe i bezwładne, reagując jedynie na siłę grawitacji przy ruchach głową zwierzęcia.
Zespół przedsionkowy to kolejna przypadłość neurologiczna, która może sugerować problem z uchem. Choć nie powoduje on bezpośrednio oklapnięcia małżowiny, sprawia, że kot trzyma głowę pod dużym kątem. Skutkuje to tym, że jedno ucho znajduje się znacznie niżej niż drugie, co dla laika może wyglądać jak oklapnięcie. W rzeczywistości problem leży w uchu wewnętrznym lub pniu mózgu.
Wpływ wieku na elastyczność chrząstki małżowiny
Podobnie jak u ludzi, proces starzenia się u kotów wpływa na kondycję wszystkich tkanek, w tym tkanki łącznej i chrzestnej. U bardzo starych kotów można zauważyć, że ich uszy stają się mniej sprężyste i częściej opadają w bok. Jest to proces naturalny związany z degeneracją włókien kolagenowych i elastynowych, które stanowią rusztowanie dla małżowiny usznej.
Starcze oklapnięcie ucha zazwyczaj postępuje powoli i nie wiąże się z bólem ani stanem zapalnym. Jeśli jednak proces ten dotyczy tylko jednej strony, warto upewnić się, czy nie stoi za tym jakiś ukryty proces chorobowy, na który starsze zwierzęta są bardziej podatne. Osłabiona wiekiem chrząstka jest bardziej wrażliwa na drobne urazy, które u młodego kota nie wywołałyby żadnych skutków.
Wsparcie dietetyczne starszych kotów preparatami zawierającymi glukozaminę i chondroitynę może nieco spowolnić procesy degeneracyjne w chrząstkach. Nie należy jednak oczekiwać, że raz oklapnięte ze starości ucho odzyska swoją dawną sztywność. Dla większości seniorów jest to jedynie kwestia estetyczna, która nie wpływa znacząco na komfort ich życia, o ile nie towarzyszą jej infekcje.
Objawy towarzyszące oklapniętemu uchu
Samo oklapnięte ucho jest tylko objawem, a nie chorobą samą w sobie. Opiekun powinien zwrócić uwagę na szereg innych symptomów, które mogą pomóc w postawieniu diagnozy. Bardzo ważne jest sprawdzenie, czy ucho jest bolesne przy dotyku, czy jest nadmiernie ciepłe oraz czy z kanału słuchowego wydobywa się jakakolwiek wydzielina o nietypowym kolorze lub zapachu.
Kot z problemem usznym często zmienia swoje zachowanie. Może stać się drażliwy, unikać głaskania po głowie lub przeciwnie, uporczywie ocierać się chorym uchem o meble. Częste potrząsanie głową, chodzenie z głową przekrzywioną na bok oraz brak apetytu mogą świadczyć o tym, że problem jest poważny i sprawia zwierzęciu duży ból fizyczny.
Warto również obserwować oczy kota. Asymetria źrenic lub pojawienie się trzeciej powieki w połączeniu z oklapniętym uchem może sugerować zespół Hornera, który wynika z uszkodzenia unerwienia współczulnego oka. Taka kombinacja objawów zawsze wymaga natychmiastowej konsultacji weterynaryjnej, gdyż może wskazywać na poważne zmiany w obrębie klatki piersiowej lub szyi zwierzęcia.
Diagnostyka weterynaryjna problemów z uszami
Wizyta u lekarza weterynarii jest niezbędna, aby ustalić, dlaczego kot ma oklapnięte jedno ucho. Podstawowym badaniem jest otoskopia, czyli obejrzenie kanału słuchowego za pomocą specjalnego urządzenia z latarką i powiększeniem. Pozwala to na wykrycie ciał obcych, pasożytów, guzów oraz ocenę stanu błony bębenkowej, co jest kluczowe dla dalszego leczenia.
Jeśli lekarz podejrzewa infekcję, zazwyczaj pobiera wymaz z ucha do badania cytologicznego. Pod mikroskopem można zidentyfikować rodzaj bakterii, obecność drożdżaków lub świerzbowca. W przypadkach trudnych do wyleczenia konieczny może być posiew z antybiogramem, aby dobrać lek, na który patogeny nie są oporne, co znacznie przyspiesza proces rekonwalescencji.
W sytuacjach, gdy przyczyna leży głębiej, konieczne może być wykonanie badań obrazowych, takich jak RTG czaszki, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny. Badania te pozwalają na ocenę stanu puszek bębenkowych oraz wykrycie zmian nowotworowych lub polipów, które nie są widoczne podczas zwykłego badania otoskopowego. Diagnostyka neurologiczna jest również niezbędna przy podejrzeniu porażenia nerwów.
Metody leczenia schorzeń małżowiny usznej
Sposób leczenia zależy bezpośrednio od postawionej diagnozy. W przypadku infekcji bakteryjnych stosuje się krople do uszu zawierające antybiotyki, leki przeciwgrzybicze oraz sterydy zmniejszające obrzęk. Bardzo ważne jest regularne czyszczenie uszu z wydzieliny specjalnymi płynami, co pozwala lekom dotrzeć bezpośrednio do miejsca infekcji i skutecznie zwalczyć drobnoustroje.
Krwiaki uszne często wymagają zabiegu chirurgicznego. Polega on na nacięciu skóry, usunięciu skrzepów krwi i założeniu licznych szwów, które dociskają skórę do chrząstki, zapobiegając ponownemu gromadzeniu się płynu. Po operacji kot musi nosić kołnierz ochronny, aby nie zdjął szwów i nie uszkodził gojącego się ucha, co jest kluczowe dla końcowego efektu.
Pasożyty zewnętrzne zwalcza się za pomocą preparatów typu spot-on lub specjalnych maści dousznych. Leczenie musi trwać wystarczająco długo, aby zabić nie tylko dorosłe osobniki, ale i te, które wyklują się z jaj. W przypadku polipów i nowotworów najskuteczniejszą metodą jest ich chirurgiczne usunięcie, czasami wiążące się z koniecznością resekcji całego kanału słuchowego.
Pielęgnacja i profilaktyka zdrowia kocich uszu
Zapobieganie problemom z uszami jest znacznie łatwiejsze niż ich późniejsze leczenie. Regularna kontrola stanu małżowin powinna stać się nawykiem każdego opiekuna. Zdrowe ucho powinno być bladoróżowe wewnątrz, czyste i bezwonny. Jakiekolwiek zaczerwienienie, nadmiar ciemnej woskowiny lub nieprzyjemny zapach powinny być sygnałem do baczniejszej obserwacji i ewentualnej konsultacji.
Czyszczenie uszu u zdrowego kota nie jest konieczne i może wręcz zaszkodzić, niszcząc naturalną barierę ochronną. Jeśli jednak kot ma tendencję do nadprodukcji woskowiny, należy używać tylko preparatów przeznaczonych dla zwierząt. Nigdy nie wolno używać patyczków higienicznych do czyszczenia głębokich partii ucha, ponieważ grozi to przebiciem błony bębenkowej i przepchnięciem brudu głębiej.
Ważnym elementem profilaktyki jest regularne odrobaczanie i stosowanie preparatów przeciwko pasożytom zewnętrznym. Koty niewychodzące są mniej narażone na świerzbowca czy kleszcze, ale mogą je przynieść właściciele na ubraniach lub butach. Utrzymywanie wysokiej odporności poprzez zbilansowaną dietę pomaga organizmowi kota radzić sobie z drobnymi infekcjami, zanim przerodzą się one w poważny stan zapalny skutkujący oklapnięciem ucha.
Kiedy oklapnięte ucho wymaga natychmiastowej pomocy
Istnieją sytuacje, w których nie należy zwlekać z wizytą u weterynarza nawet kilku godzin. Jeśli oklapnięciu ucha towarzyszy gwałtowne pogorszenie stanu ogólnego kota, wymioty, brak koordynacji ruchowej lub oczopląs, może to oznaczać zapalenie ucha wewnętrznego lub poważny incydent neurologiczny. Szybka pomoc może w takich przypadkach uratować nie tylko słuch, ale i życie zwierzęcia.
Również nagłe i bardzo silne spuchnięcie małżowiny, które sprawia, że ucho wygląda jak wypełniony płynem balon, wymaga szybkiej interwencji. Ból towarzyszący krwiakowi jest bardzo silny i kot może doznać wstrząsu lub wyrządzić sobie krzywdę, próbując desperacko drapać bolące miejsce. Odbarczenie krwiaka przynosi zwierzęciu natychmiastową ulgę i zapobiega nieodwracalnym deformacjom chrząstki.
Podsumowując, pytanie o to, dlaczego kot ma oklapnięte jedno ucho, może mieć wiele odpowiedzi, od błahych urazów po poważne choroby ogólnoustrojowe. Kluczowa jest uważna obserwacja pupila i szybka reakcja na wszelkie asymetrie w wyglądzie głowy. Odpowiednia diagnoza i wdrożone leczenie w większości przypadków pozwalają na powrót ucha do formy lub przynajmniej eliminację bólu i dyskomfortu kota.