Optymalny termin strzyżenia owiec
Najbardziej optymalnym terminem na strzyżenie owiec w warunkach klimatycznych Europy Środkowej jest późna wiosna oraz wczesne lato, czyli okres obejmujący maj i czerwiec. W tym czasie warunki pogodowe stabilizują się na stałym poziomie, a ryzyko wystąpienia nagłych przymrozków drastycznie spada. Wybór tego konkretnego momentu minimalizuje niebezpieczeństwo wychłodzenia organizmu zwierząt pozbawionych runa.
Wyznaczenie idealnego momentu wymaga od każdego hodowcy wnikliwej analizy bieżących prognoz meteorologicznych dla danego regionu geograficznego. Zbyt wczesne przeprowadzenie zabiegu może wywołać poważne infekcje dróg oddechowych oraz osłabić ogólną odporność stada. Z kolei nadmierne opóźnienie strzyżenia naraża zwierzęta na uciążliwy stres termiczny wywołany przez letnie fale upałów.
Trzeba również pamiętać, że właściwie dobrany moment strzyżenia bezpośrednio przekłada się na jakość pozyskiwanej wełny owczej. Wiosenne strzyżenie pozwala na sprawne zebranie runa, które nie jest jeszcze zanieczyszczone nasionami uciążliwych chwastów z pastwisk. Dlatego ten tradycyjny termin cieszy się największym uznaniem wśród doświadczonych producentów.
Wpływ warunków atmosferycznych na wybór terminu
Temperatura powietrza stanowi najważniejszy wskaźnik środowiskowy, który należy brać pod uwagę przy planowaniu rocznych prac strzygackich. Bezpieczna granica termiczna, przy której można bez obaw pozradu pozbawić owce ich naturalnej okrywy, wynosi piętnaście stopni Celsjusza w ciągu dnia. Niższe wartości mogą negatywnie wpłynąć na metabolizm zwierząt i wywołać niepotrzebny szok.
Oprócz samej temperatury, kluczowym czynnikiem pogodowym jest niska wilgotność powietrza oraz brak prognozowanych opadów atmosferycznych w najbliższych dniach. Owce przeznaczone do strzyżenia muszą być całkowicie suche, ponieważ wilgotna wełna natychmiast ulega procesom gnicia po spakowaniu. Dodatkowo praca z wilgotnym runem zwiększa ryzyko awarii elektrycznego sprzętu strzygącego.
Silny i porywisty wiatr to kolejny element aury, który potrafi skutecznie zniweczyć plany hodowcy dotyczące bezpiecznego strzyżenia stada. Wiatr obniża temperaturę odczuwalną, co dla świeżo ostrzyżonej owcy jest niebezpieczne i prowadzi do chorób. Idealny dzień na strzyżenie powinien być zatem ciepły, bezwietrzny oraz pozbawiony opadów deszczu.
Biologiczne uwarunkowania wzrostu wełny
Cykl wzrostu okrywy włosowej u małych przeżuwaczy jest procesem fizjologicznym sterowanym głównie przez hormony oraz sezonowe zmiany długości dnia. Wiosną, wraz z wydłużaniem się dnia świetlnego, w skórze zwierząt zachodzą głębokie zmiany strukturalne ułatwiające naturalną wymianę owłosienia. Zjawisko to powoduje rozluźnienie struktury wełny tuż przy skórze, co ułatwia prowadzenie ostrza.
Proces ten w terminologii zootechnicznej nazywany jest podejściem wełny i stanowi wyraźny sygnał do rozpoczęcia planowanych prac. Jeśli hodowca uchwyci ten moment, praca przebiega znacznie sprawniej, a ryzyko zranienia owcy zostaje zredukowane do minimum. Zbyt wczesne strzyżenie, przed podejściem wełny, wymaga użycia większej siły i niszczy strukturę włókien.
Na tempo wzrostu runa ogromny wpływ ma również poziom odżywienia zwierząt, powiązany bezpośrednio z przejściem na wiosenny wypas pastwiskowy. Świeża, soczysta zielonka dostarcza owcom niezbędnych aminokwasów siarkowych, które są głównym budulcem keratyny tworzącej włókna. Strzyżenie stymuluje skórę do intensywniejszej pracy, pod warunkiem zapewnienia zwierzętom zbilansowanej i bogatej diety.
Rasy owiec a częstotliwość strzyżenia
Wybór właściwego czasu na usunięcie wełny musi ściśle uwzględniać specyfikację rasy, jaką reprezentuje dane stado owiec. Owce rasy merynos, produkujące wełnę cienką i bardzo gęstą, strzyże się bezwzględnie raz w roku, najczęściej późną wiosną. Ich runo rośnie równomiernie, lecz stosunkowo wolno, co sprawia, że częstsze zabiegi byłyby nieuzasadnione.
Z kolei rasy długowełniste oraz niektóre rasy nizinne charakteryzują się znacznie szybszym tempem przyrostu naturalnej okrywy włosowej. W ich przypadku optymalne może okazać się strzyżenie dwukrotne w ciągu roku, wykonywane wiosną oraz na początku jesieni. Zapobiega to uciążliwemu filcowaniu się długich pasm, które utrudnia zwierzętom poruszanie się.
Osobną kategorię stanowią rasy prymitywne i rodzime, u których zachował się naturalny mechanizm sezonowego linienia. U tych owiec termin strzyżenia musi być idealnie zsynchronizowany z momentem, w którym wełna zaczyna samoczynnie odpadać od skóry. Przegapienie tego okresu skutkuje bezpowrotną utratą surowca, który gubi się na pastwiskach.
Strzyżenie owiec ciężarnych i karmiących
Planowanie strzyżenia maciorek w ciąży wymaga od hodowcy szczególnej ostrożności oraz doskonałej znajomości kalendarza przewidywanych wykotów. Najbardziej rekomendowanym rozwiązaniem jest przeprowadzenie tego zabiegu na około miesiąc przed planowanym przyjściem na świat jagniąt. Usunięcie wełny w tym okresie przynosi szereg korzyści higienicznych i ułatwia opiekę nad noworodkami.
Ostrzyżenie okolic wymienia i sromu maciorki minimalizuje ryzyko infekcji bakteryjnych podczas porodu oraz ułatwia jagniętom odnalezienie strzyków. Ponadto, pozbawione grubej wełny matki chętniej przebywają wewnątrz owczarni, co chroni nowonarodzone, wrażliwe jagnięta przed niesprzyjającymi warunkami pogodowymi. Sam zabieg musi być jednak wykonywany niezwykle delikatnie, by uniknąć przedwczesnych porodów.
W przypadku maciorek karmiących, strzyżenie odkłada się zazwyczaj do momentu, gdy jagnięta ukończą przynajmniej kilka tygodni życia. Wcześniejsza interwencja mogłaby wywołać u matki silny stres psychiczny, prowadzący do nagłego zahamowania laktacji. Należy też pamiętać, że nagłe wychłodzenie karmiącej maciorki może skutkować groźnym zapaleniem grucłołu mlekowego.
Przygotowanie stada do zabiegu strzyżenia
Prawidłowe przygotowanie zwierząt przed przystąpieniem do właściwych prac strzygackich gwarantuje bezpieczeństwo owiec oraz wysoką jakość surowca. Pierwszą i bezwzględną zasadą jest upewnienie się, że całe stado przeznaczone do zabiegu jest całkowicie suche. Strzyżenie mokrych owiec grozi porażeniem prądem, a wilgotna wełna staje się bezwartościowa z powodu szybkiego gnicia.
- Zastosowanie ścisłej głodówki paszowej na kilkanaście godzin przed zabiegiem.
- Zapewnienie suchego, zadaszonego i dobrze wentylowanego pomieszczenia dla stada.
- Dokładne oczyszczenie runa z powierzchownych zanieczyszczeń mechanicznych.
- Przygotowanie stanowiska pracy oraz sprawnych i naostrzonych narzędzi strzygących.
Kluczowym krokiem jest zastosowanie ścisłej głodówki paszowej na około dwanaście do osiemnastu godzin przed rozpoczęciem strzyżenia. Ograniczenie dostępu do paszy objętościowej sprawia, że przewód pokarmowy owiec nie jest nadmiernie wypełniony podczas manipulacji ich ciałem. Zmniejsza to nacisk na płuca zwierzęcia i zapobiega zanieczyszczaniu stanowiska odchodami.
Przed samym strzyżeniem warto również przeprowadzić selekcję stada i oddzielić zwierzęta zdrowe od tych z problemami skórnymi. Owce z ranami lub chorobami pasożytniczymi powinny być strzyżone na samym końcu, aby zapobiec przenoszeniu patogenów. Odpowiednie pogrupowanie zwierząt według wieku i wielkości znacznie usprawnia pracę zespołu strzygaczy.
Wpływ strzyżenia na zdrowie i dobrostan zwierząt
Strzyżenie owiec to nie tylko proces produkcyjny, ale przede wszystkim fundamentalny zabieg z zakresu profilaktyki zdrowotnej. Gruba okrywa wełnista, noszona przez wiele miesięcy, staje się idealnym środowiskiem dla rozwoju niebezpiecznych pasożytów zewnętrznych. Usuwając runo, hodowca likwiduje siedliska kleszczy, wszołów oraz świerzbowców, które wywołują uciążliwy świąd i infekcje.
Regularne pozbywanie się wełny pozwala także na dokładne obejrzenie skóry zwierząt i wczesne wykrycie ewentualnych zranień czy stanów zapalnych. Ponadto, grube i wilgotne runo sprzyja powstawaniu odparzeń skóry pod wpływem wysokich temperatur letnich. Strzyżenie przywraca skórze owiec naturalną wentylację, co diametralnie podnosi ogólny komfort życia zwierząt.
Zwierzęta uwolnione od ciężkiej okrywy wełnianej wykazują znacznie większą ochotę do ruchu i chętniej pobierają paszę na pastwisku. Przekłada się to bezpośrednio na lepszą kondycję fizyczną, szybsze przyrosty masy ciała oraz wyższą odporność na choroby. Terminowe strzyżenie jest kluczem do zachowania pełnego dobrostanu stada.
Wpływ terminu strzyżenia na jakość pozyskiwanej wełny
Moment, w którym decydujemy się na przeprowadzenie strzyżenia, w sposób bezpośredni determinuje parametry technologiczne pozyskanego surowca. Strzyżenie wiosenne, wykonane w optymalnym punkcie zwrotnym pogody, pozwala na uzyskanie włókien o najwyższej elastyczności i wytrzymałości. Jeśli zabieg zostanie zbyt mocno opóźniony, wełna staje się przesuszona przez słońce i traci elastyczność.
Zbyt wczesne strzyżenie, przed zakończeniem procesu podejścia wełny, zmusza strzygacza do wykonywania tak zwanych podwójnych cięć. Powstaje wtedy podstrzyg, czyli bardzo krótkie fragmenty włókien, które drastycznie obniżają wartość handlową i przemysłową całej partii surowca. Podstrzyg utrudnia proces przędzenia, powodując rwanie się nitek w maszynach włókienniczych.
Warto także pamiętać o czystości runa, która zmienia się wraz z kolejnymi miesiącami przebywania owiec na pastwiskach. Strzyżenie pod koniec wiosny pozwala uniknąć zanieczyszczenia wełny nasionami traw ostrożenie i łopianu, które mocno wczepiają się w okrymę. Czyste runo uzyskuje znacznie wyższe ceny w punktach skupu i zakładach przetwórczych.
Techniki strzyżenia a pora roku
Technika operowania narzędziami strzygącymi musi być elastycznie modyfikowana w zależności od pory roku i panujących warunków. Podczas tradycyjnego strzyżenia wiosennego dąży się do usunięcia runa jak najbliżej skóry, aby uzyskać maksymalną długość włókna. Pozwala to również na pełne odsłonięcie ciała zwierzęcia, co ułatwia mu termoregulację podczas nadchodzącego lata.
Zupełnie inne zasady obowiązują podczas strzyżenia jesiennego, kiedy to priorytetem staje się ochrona owcy przed nadchodzącym chłodem. Doświadczeni strzygacze stosują wówczas specjalne płozy dystansowe, które pozostawiają na skórze zwierzęcia kilkumilimetrową warstwę ochronną wełny. Taki zabieg zapobiega gwałtownemu wychłodzeniu organizmu owcy i ułatwia jej aklimatyzację w okresie jesiennym.
Bez względu na porę roku, technika strzyżenia musi opierać się na płynnych ruchach maszynki, zgodnych z naturalnym układem fałdów skórnych. Pośpiech podczas zabiegu jest niewskazany, gdyż prowadzi do bolesnych zranień zwierząt oraz uszkodzenia struktury samego runa. Odpowiednia technika pracy to gwarancja bezpieczeństwa owcy i wysokiej wydajności strzygacza.
Postępowanie z owcami bezpośrednio po strzyżeniu
Pierwsze dwa tygodnie po utracie wełny to czas, w którym owce wymagają szczególnego nadzoru ze strony hodowcy. Pozbawione swojej naturalnej izolacji termicznej zwierzęta are niezwykle wrażliwe na gwałtowne anomalie pogodowe, takie jak ulewne deszcze. W przypadku nagłego załamania aury, stado należy niezwłocznie umieścić w suchej, ciepłej i dobrze wentylowanej owczarni.
Równie groźne dla świeżo ostrzyżonych owiec może być intensywne promieniowanie słoneczne, charakterystyczne dla przełomu wiosny i lata. Delikatna, nieprzyzwyczajona do słońca skóra zwierząt łatwo ulega bolesnym poparzeniom, co generuje ogromny stres i cierpienie. Dlatego w pierwszych dniach po zabiegu zaleca się ograniczenie wypasu w godzinach najsilniejszego operowania słońca.
Hodowca musi także codziennie kontrolować stan skóry owiec pod kątem ewentualnych zranień powstałych w trakcie strzyżenia. Wszelkie skaleczenia należy natychmiast zdezynfekować odpowiednimi preparatami antyseptycznymi, aby zapobiec infekcjom bakteryjnym i atakom muchówek. Troskliwa opieka pooperacyjna pozwala na szybki powrót stada do pełnej formy fizycznej.
Specyfika strzyżenia jesiennego w warunkach krajowych
Strzyżenie jesienne jest praktyką rzadziej stosowaną w naszym klimacie, wymagającą posiadania odpowiednio przystosowanych budynków inwentarskich. Zabieg ten przeprowadza się zazwyczaj na przełomie sierpnia i września, dbając o to, by nie opóźniać prac. Pozwala to owcom na odtworzenie minimalnej okrywy wełnistej przed nadejściem pierwszych listopadowych przymrozków gruntowych.
Głównym celem strzyżenia jesiennego jest poprawa warunków zoohigienicznych w owczarni podczas zimowego chowu alkierzowego. Ostrzyżone zwierzęta wnoszą do pomieszczeń znacznie mniej wilgoci, co zapobiega powstawaniu szkodliwego mikroklimatu i skraplaniu pary wodnej. Ponadto owce pozbawione długiego runa zajmują mniej miejsca przy drabinach paszowych podczas karmienia.
Decyzja o strzyżeniu jesiennym musi być jednak poparta doskonałym statusem żywieniowym stada oraz wysoką jakością dostępnych pasz. Zwierzęta potrzebują wtedy więcej energii na utrzymanie stałej temperatury ciała, co wymaga zwiększenia dawek pasz treściwych. W przeciwnym razie może dojść do drastycznego spadku kondycji i wychudzenia owiec przed zimą.
Narzędzia i stanowisko do strzyżenia owiec
Efektywne i bezpieczne przeprowadzenie strzyżenia w wyznaczonym terminie jest niemożliwe bez odpowiedniego zaplecza technicznego. Współcześnie tradycyjne nożyce ręczne używane są jedynie w małych, amatorskich hodowlach lub do poprawek estetycznych. W profesjonalnych gospodarstwach standardem stały się elektryczne maszynki rotacyjne, które znacznie przyspieszają i ułatwiają cały proces.
- Elektryczne maszynki z zestawem wymiennych ostrzy i grzebieni dystansowych.
- Specjalistyczny olej do smarowania i chłodzenia elementów tnących w trakcie pracy.
- Stabilny drewniany podest zabezpieczający przed zabrudzeniem runa.
- Środki dezynfekcyjne oraz apteczka weterynaryjna do natychmiastowego użycia.
Wszystkie narzędzia przed rozpoczęciem prac must zostać poddane dokładnemu przeglądowi technicznemu, czyszczeniu oraz precyzyjnemu ostrzeniu noży. Tępe ostrza szarpią wełnę i ranią skórę owiec, co drastycznie zwiększa stres zwierząt i spowalnia pracę. W trakcie strzyżenia konieczne jest regularne chłodzenie i smarowanie elementów tnących specjalistycznym olejem maszynowym.
Stanowisko pracy powinno być zorganizowane w miejscu suchym, dobrze oświetlonym naturalnym światłem i osłoniętym od przeciągów. Najlepiej sprawdza się stabilny, drewniany podest pokryty gładką matą, która ułatwia zbieranie runa i zapobiega jego zabrudzeniu. Czyste otoczenie minimalizuje ryzyko infekcji ran i podnosi komfort pracy całego zespołu.
Najczęstsze błędy w wyborze terminu strzyżenia
Jednym z najpoważniejszych błędów popełnianych przez mniej doświadczonych hodowców jest zbyt wczesne rozpoczynanie strzyżenia wczesną wiosną. Kierowanie się wyłącznie sztywnymi datami kalendarzowymi, bez uwzględnienia kaprysów pogody, często prowadzi do masowych zachorowań stada. Przeziębione owce tracą energię na ogrzanie ciała, co profesjonalnie odbija się na ich ogólnej kondycji.
Kolejnym błędem jest strzyżenie owiec, których runo jest wilgotne po porannej rosie lub niedawnym opadzie deszczu. Taki pośpiech skutkuje nieodwracalnym zniszczeniem wełny, która spakowana w worki zaczyna gnić i traci wartość handlową. Dodatkowo mokra skóra zwierząt jest o wiele bardziej podatna na bolesne zacięcia i otarcia maszynką.
Niekorzystne jest również nadmierne opóźnianie strzyżenia i wykonywanie go w okresie najsilniejszych lipcowych upałów letnich. Owce zmuszone do noszenia grubego runa podczas skwaru cierpią na chroniczny stres termiczny, stają się apatyczne i odmawiają paszy. Brak elastyczności hodowcy w dostosowaniu terminów do aury zawsze generuje straty ekonomiczne.
Ekonomiczne aspekty pozyskiwania wełny owczej
Koszty związane z organizacją strzyżenia owiec stanowią istotną pozycję w rocznym bilansie wydatków każdego gospodarstwa rolnego. Wynagrodzenie dla wykwalifikowanych strzygaczy, koszty energii oraz amortyzacja sprzętu wymagają od hodowcy precyzyjnego planowania finansowego. Właściwy termin strzyżenia pozwala zoptymalizować te koszty poprzez maksymalizację rynkowej wartości zebranego surowca wełnianego.
Choć obecnie ceny skupu wełny w Europie bywają niskie, pozyskanie czystego i prawidłowo ściętego runa ułatwia jego zbyt. Strzyżenie wykonane w optymalnym czasie minimalizuje ilość odpadów i podstrzygu, co jest kluczowe dla wymagających odbiorców przemysłowych. Dobra organizacja pracy pozwala skrócić czas trwania zabiegu i obniżyć koszty robocizny.
Należy również pamiętać, że strzyżenie pełni ważną funkcję ekonomiczną jako zabieg profilaktyczny ograniczający wydatki na leczenie stada. Uniknięcie chorób pasożytniczych skóry oraz infekcji dróg oddechowych pozwala zaoszczędzić na drogich usługach weterynaryjnych i lekach. Terminowe strzyżenie jest zatem inwestycją, która bezpośrednio wspiera ogólną rentowność hodowli owiec.
Tradycje i nowoczesność w harmonogramie prac owczarskich
Przez stulecia moment strzyżenia owiec był ściśle powiązany z tradycyjnym kalendarzem obrzędowym i naturalnymi cyklami przyrody. W kulturze pasterskiej sygnałem do rozpoczęcia prac był często powrót stad z hal górskich lub konkretne święta religijne. Dawni owczarze polegali wyłącznie na intuicji i przekazywanej z pokolenia na pokolenie mądrości ludowej.
Współczesne owczarstwo, choć szanuje dawne tradycje, opiera się na nowoczesnych fundamentach naukowych oraz zaawansowanych technologiach zarządzania stadem. Dzisiejsi hodowcy wykorzystują precyzyjne prognozy meteorologiczne oraz komputerowe systemy monitorowania zdrowia i kondycji poszczególnych zwierząt. Pozwala to na wyznaczenie idealnego terminu z dokładnością do jednego dnia, minimalizując ryzyko strat.
Integracja tradycyjnego wyczucia behawioralnego z nowoczesnymi metodami zootechnicznymi przynosi najlepsze rezultaty w codziennej praktyce hodowlanej. Szacunek dla naturalnych potrzeb biologicznych owiec pozostaje jednak wspólnym mianownikiem dla dawnych i współczesnych metod pracy. Harmonijne łączenie przeszłości z nowoczesnością definiuje sukces we współczesnym zrównoważonym rolnictwie.
Wpływ żywienia na odrost okrywy włosowej
Prawidłowo zbilansowana dieta ma fundamentalne znaczenie dla tempa odrastania wełny po przeprowadzonym zabiegu strzyżenia. Pasza bogata w białko oraz związki mineralne stymuluje podziały komórkowe w mieszkach włosowych skóry zwierząt. Szczególnie istotne jest zapewnienie owcom dostępu do świeżej zielonki bogatej w aminokwasy siarkowe.
Niedobory paszowe w okresie po strzyżeniu mogą drastycznie spowolnić regenerację okrywy ochronnej owiec. Zwierzęta niedożywione wykazują znacznie większą wrażliwość na wahania temperatur, co osłabia ich odporność immunologiczną. Hodowca musi zatem dostosować dawkę pokarmową do zwiększonych potrzeb energetycznych stada w tym krytycznym czasie.
Warto także pamiętać o stałym dostępie do świeżej i czystej wody pitnej, która warunkuje prawidłowy przebieg wszystkich procesów metabolicznych. Odpowiednie nawodnienie organizmu wpływa na elastyczność skóry oraz wydzielanie tłuszczopotu chroniącego włókna wełniane. Pielęgnacja stada poprzez żywienie jest nieodłącznym elementem udanego harmonogramu strzyżenia.
Bezpieczeństwo i higiena pracy podczas strzyżenia
Przeprowadzenie strzyżenia owiec w wybranym terminie wymaga bezwzględnego przestrzegania zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Strzygacz narażony jest na znaczny wysiłek fizyczny oraz ryzyko urazów mechanicznych ze strony niespokojnych zwierząt. Odpowiednie unieruchomienie owcy oraz opanowanie właściwych chwytów technicznych minimalizuje niebezpieczeństwo wypadków podczas pracy.
Higiena stanowiska pracy chroni nie tylko zdrowie ludzi, ale również zapobiega szerzeniu się chorób zakaźnych w stadzie. Regularna dezynfekcja ostrzy maszynek oraz usuwanie zanieczyszczeń z podestu strzygackiego to absolutne podstawy każdego zabiegu. Zaniedbania w tym zakresie mogą prowadzić do zakażeń ran u owiec oraz strat w surowcu.
Współczesne standardy zootechniczne nakładają na hodowców obowiązek humanitarnego traktowania zwierząt podczas całego procesu strzyżenia. Spokojne podejście, eliminacja hałasu oraz unikanie gwałtownych ruchów pozwalają na znaczne obniżenie poziomu stresu u owiec. Bezpieczeństwo i higiena stanowią integralną część profesjonalnie zorganizowanego harmonogramu prac w owczarni.
Podsumowanie kluczowych zasad wyboru terminu strzyżenia
Podsumowując, precyzyjne określenie terminu, kiedy strzyc owce, stanowi wieloaspektowe zadanie wymagające od hodowcy wszechstronnej wiedzy zootechnicznej. Nie można opierać się wyłącznie na sztywnych datami, lecz trzeba elastycznie reagować na warunki pogodowe i stan biologiczny stada. Tylko takie indywidualne podejście gwarantuje pełne bezpieczeństwo zwierząt i satysfakcję z pracy.
Właściwie zaplanowany i sprawnie przeprowadzony zabieg strzyżenia przynosi wymierne korzyści zarówno w sferze dobrostanu, jak i ekonomii gospodarstwa. Zdrowe, wolne od ciężkiego runa owce lepiej wykorzystują paszę, rzadziej chorują i wykazują wyższą produkcyjność. Dbałość o ten element opieki jest wyznacznikiem profesjonalizmu każdego nowoczesnego hodowcy owiec.
Każdy krok, od przygotowania stada, przez wybór narzędzi, aż po opiekę pooperacyjną, musi być podporządkowany nadrzędnemu celowi ochrony zdrowia owiec. Świadome zarządzanie terminami strzyżenia buduje solidne fundamenty pod stabilny rozwój hodowli i wysoką jakość produktów. To element rocznego cyklu prac decydujący o sukcesie hodowlanym.